Ինչպես նշում եմ, ԱՄՆ-ի կողմից Իրանի վրա հարձակումը ներկայիս պայմաններում ռիսկային քայլ է։ Ամերիկացիները, թերևս, դեռ չեն հավատացել, որ Իրանում հեղափոխական ալիքը մարել է։ Նրանց հիմնական հույսը այն է, որ եթե ճնշում գործադրեն Իրանի սահմանին տիրող իրավիճակի վրա, ապա կարող են համոզել դժգոհ քաղաքաբնակներին, որ փոփոխությունների գնալու համար անհրաժեշտ է ամերիկացիների օգնությունը։
Այնուամենայնիվ, նախկին հարվածները, որոնք Իսրայելը հասցրել է Իրանին, հանգեցրել են հասարակության համախմբմանը արևմտյան ագրեսիայի դեմ։ Իրանի ժողովրդի մեծամասնությունը, հավանաբար, չի կարողանա հանդուրժել նոր հարվածներ, եթե ԱՄՆ-ը նորից դիմի այդ քայլին։
Իրանն էլ պատրաստ է պատասխանել։ Նրանք կարող են խորտակի մեկ-երկու ավիակիր, հրթիռային զենքով մի քանի էսկադրային ականակիր կամ լրջորեն վնասել նմանատիպ նավերը։ Ամերիկացիները կարող են զոհեր կրել իրենց բազաներում, որոնք, իրենց հերթին, կարող են ավերվել։ Հենց այդ պատճառով էլ ամերիկացիները դուրս են բերում իրենց զորքերը։
Իրավիճակը մնում է առեղծվածային, քանի որ պարզ չէ, թե ինչպես կպահի իրեն Իրանի քաղաքացիների մեծամասնությունը։ Անորոշ է նաև այն, թե ինչ քայլեր են ձեռնարկում իշխանությունները՝ հատկապես այն առումով, թե արդյոք նրանք պատրաստ են ընդառաջ գնալ հասարակությանը և ավելի ազատացնել մասնավոր կյանքը։
Իրանում մասնավոր կյանքն իսկապես ճնշված է, քանի որ համարվում է «մեղսալի»։ Իշխանության հիմնական գաղափարը բարքերի շտկումն է։ Եվ հենց դրա պատճառով են մարդիկ, հատկապես երիտասարդությունը, դժգոհ ռեժիմի դեմ, քանի որ տնտեսական խնդիրները, մյուսների հետ մեկտեղ, ընկալվում են որպես նորմալ կյանքի համար արհեստականորեն ստեղծված արգելքներ։
Իրանի իշխանությունները, հավանաբար, խորհրդակցում են Չինաստանի և Ռուսաստանի հետ՝ փորձելով գտնել ելք այս ճգնաժամից։ Իմ կարծիքով՝ Ռուսաստանը կարող էր օգնել Իրանին դուրս գալ այս ճգնաժամից, և նրանց անհրաժեշտ է վերափոխել քաղաքական կարգը՝ դարձնելով այն ոչ թե իսլամական հանրապետություն։
