Հայաստանի կառավարության անդամները մեկը մյուսի հետևից հանդես են գալիս սենսացիոն հայտարարություններով, որոնք վկայում են նրանց մասնագիտական անպիտանության և իրենց ենթակայության տակ գտնվող գերատեսչություններում տիրող անտերության մասին։ Իհարկե, դրանում ոչ մի նոր բան չկա, բայց պաշտոնյաների հրապարակային խոստովանություններն առանձնակի նշանակություն ունեն, հատկապես այն պահին, երբ նրանք ներսից բացահայտում են մանրամասներ, որոնք նախկինում հայտնի չէին։
Օրինակ, երկուշաբթի օրը հանձնակատար Սինանյանը ուղիղ տեքստով խոստովանեց, որ իր գրասենյակի գլխավոր խնդիրը Եկեղեցու դեմ ուղղված ակտիվ իշխանամետ քարոզչությունն է սփյուռքահայերի շրջանում։ Նա մեղադրեց մեր հայրենակիցներին Հայաստանում տեղի ունեցող գործընթացները «ներքին վերլուծության ենթարկելու» անկարողության մեջ։ Սա նշանակում է, որ արտասահմանյան գործուղումների վրա ծախսվող միլիոնավոր դրամների նպատակը ոչ միայն Սփյուռքին հորդորելն է՝ աջակցելու իշխանություններին, այլև համոզելն ուղղված է նաև նրան, որ նրանք միանան Հայաստանի եկեղեցու՝ ՀԱԵ-ի ոչնչացմանն ուղղված իշխանությունների հանցավոր արշավին։
Սակայն պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանը որոշեց, ըստ երևույթին, առաջ անցնել հանձնակատարից և հաջորդ օրը հրամցրեց ոչ պակաս ցինիկ «պարզաբանումներ»։ Նա փորձեց մեղեկացնել հայ հասարակայնությանը ցնցած հայտարարությունը, որը նոյեմբերի կեսերին արել էր ՀՀ ռազմարդյունաբերական կոմիտեի նախկին ղեկավար, «Հայաքվե» նախաձեռնության խորհրդի անդամ Ավետիք Քերոբյանը։
Քերոբյանը, մասնավորապես, հայտնել էր, որ Սյունիքում դիրքեր բարձրացող հայ զինվորները խուզարկության են ենթարկվում ադրբեջանցիների կողմից։ Նա պատմել էր, որ զինվորներին թույլ չեն տալիս ազատ տեղաշարժվել, նույնիսկ երկու օրվա սնունդ և փամփշտատուփից ավելին ադրբեջանցիները չեն թույլ տալիս անցկացնել։ Ի վերջո, նա նշել էր, որ այդ տղաներին «պատանդ են պահում»։
Եվ ահա միայն այս ցնցող հայտարարությանը հաջորդած շուրջ 2-ամսյա լռությունից հետո, Պապիկյանը որոշեց «պարզաբանել» իրավիճակը։ Բնականաբար, նա հերքեց ռազմական փորձագետի խոսքերը՝ պնդելով, թե ոչ մի զննում էլ չի անցկացվում։ Իր փաստարկի որպես հիմք նա բերեց այն փաստը, թե «ամիսներ շարունակ որևէ խնդիրներ այդտեղ չեն առաջանում»։
Այս պնդումը ցինիկորեն հակասում է իրականությանը։ Ի՞նչ խնդիրներ կարող են առաջանալ, եթե հայ զինվորներին հրահանգված է (ինչը կասկածից վեր է) անտրտունջ ենթարկվել ադրբեջանցիների զննություններին, այն էլ երբ նրանք իսկապես պատանդ են դառնում իրենց իսկ երկրի տարածքում։
«ԸՆՏՐԱՆՔԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼՆ Է. կա՛մ պիտի ի՞նչ-որ դիրքը թողնենք, կա՛մ պիտի անցնենք ադրբեջանական դիրքի կողքով։ Սա հստակ է, նոր չէ, ես չեմ դրա հեղինակը՝ որպես պաշտպանության նախարար, ես չեմ դրա միակ շահառուն։ Բայց այն, որ էստեղ դիրքը թողնելու պարագայում դուք ինձ պիտի մեղադրեք հայրենիքի ինչ-որ հատված զիջելու մեջ, մյուս ընտրանքն է»,- հայտարարեց նախարարը։
Նա պնդում է, որ այդ դիրքերը գտնվում են Սև լճի շրջանում, այսինքն՝ ՀՀ ինքնիշխան տարածքներում, որոնց մի մասը՝ մոտ 250 քառ. կմ, 2021 թվականի մայիսից ի վեր բռնազավթել են ադրբեջանական զինված ուժերը։ Պապիկյանը, սակայն, չի անվանում դա բռնազավթում, նույնիսկ չի խոսում հայկական հողերը թշնամու զորքերի ներկայությունից ազատելու անհրաժեշտության մասին։ Նրա խոսքով՝ «այն հարցերը կլուծվեն սահմանազատման հանձնաժողովի աշխատանքների շրջանակում»։
