Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի Մոսկվա այցը, որի ընթացքում նա մասնակցում է Եվրասիական միջկառավարական խորհրդի նիստին, պետք է դիտարկվի որպես Երևանի կողմից իրականացվող մանևրի շարունակություն։
Այս քայլը պայմանավորված է այն իրողությամբ, որ Հայաստանը գտնվում է բարդ դիպուկահարության մեջ։ Օբյեկտիվորեն նա բախվել է այն իրավիճակի հետ, որ աշխարհաքաղաքական իր դաշնակիցները՝ ԱՄՆ-ը և ԵՄ-ն, չեն դիտարկում Հայաստանին որպես ինքնուրույն խաղացող, այլ միայն որպես ռեսուրս՝ Ռուսաստանի դեմ հակազդման քաղաքականության գործում։
Եվրոպայում արդեն իսկ ակտիվորեն քննարկվում է երկրորդային պատժամիջոցների կիրառման հնարավորությունը նրանց նկատմամբ, ովքեր օգնում են Ռուսաստանին շրջանցել արևմտյան պատժամիջոցները։ Այս համատեքստում հատկապես նշվում են Ղրղզստանը և Հայաստանը։
Ըստ իմ տեսակետի՝ այս երկու երկրները ապահովում են Ռուսաստանի համար տեխնոլոգիական պատուհան՝ փաստացի հանդես գալով որպես գոտիներ, որոնց միջոցով իրականացվում են Ռուսաստանի պետական տարբեր տեխնոլոգիական գնումների փոխանցումներ։
Այս ամենի արդյունքում, Հայաստանը շարունակում է մնալ Ռուսաստանի շահերի գոտում՝ զուտ ֆորմալ առումով։
