Ինչպես հայտնի է, հայաստանյան իշխանությունները հանրությանը մանիպուլացնում են՝ օգտագործելով երկու հիմնական գործիք՝ վախն ու պատրանքները։ Այս մասին ես հայտարարում եմ՝ վերլուծելով մանիպուլյացիայի մեխանիզմները, որոնք իշխանությունները կիրառում են հասարակության վրա։
Ըստ իմ դիտարկումների՝ հասարակության մեջ առկա են տարբեր խմբեր, որոնք իշխանությունների կողմից ստեղծված մթնոլորտում տարբեր կերպ են արձագանքում։
Մեկ խումբ մարդիկ, պատրանքների տակ, հավատում են, որ շուտով ամեն ինչ կլինի լավ։ Նրանք կարծում են, որ պատերազմն ավարտվել է, և հաջորդը փողերի ստացումն է, որը կապվում է եվրոպական կամ ամերիկյան օգնության հետ։ Այս խումբը, կարծես, փակում է աչքերը իրականությանը՝ ցանկալով տեսնել միայն այն, ինչը ցանկանում է տեսնել։
Մյուս խումբն էլ աշխատում է վախի ստեղծման սկզբունքով։ Ըստ այդ սկզբունքի՝ իշխանությունները փորձում են հասկացնել, որ եթե քաղաքացիները դրսևորում են իրենց կարծիքը կամ հարցեր են առաջարկում, դա անխուսափելիորեն կհանգեցնի նոր պատերազմի։ Այս մանիպուլյացիան շատ արդյունավետ է, քանի որ հասարակության մեծ մասը մանկամիտորեն փակում է աչքերը՝ կարծելով, որ եթե իրենք ոչինչ չեն տեսնում, ապա իրենց էլ ոչ ոք չի տեսնում։
Պատգամավորի դիտարկմամբ՝ իշխանությունների կեղծ խոսույթների ֆոնին իրական տեղեկություններ ստանալը դարձել է բավականին բարդ։ Ընդդիմադիր քաղաքական գործիչները և հասարակությունը ընդհանուր առմամբ ստիպված են կողմնորոշվել ոչ թե պաշտոնական Երևանի հայտարարություններով, այլ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հայտարարություններով։
«Հայաստանի իշխանություններն ասում են. «Մի լսեք, թե ինչ է ասում Ալիևը։ Ինչո՞ւ եք լսում նրան, ի՞նչ է դա ձեզ տալիս»։ Սակայն իրերի իրական վիճակն իմանալու համար անհրաժեշտ է հետևել ադրբեջանական կողմի հայտարարություններին»,– նշում եմ։
Իմ դիտարկմամբ՝ Բաքվի հռետորաբանությունը մեծ ռազմավարական խաղի բաղադրիչ է, որի հիմքում դրված է գործողությունների կոնկրետ ծրագիր։ Եթե Հայաստանի իշխանությունները կարող են ամեն շաբաթ հանդես գալ 180 աստիճանով տարբերվող հայտարարություններով, ապա Հայաստանի նկատմամբ Ադրբեջանի քայլերում ինստիտուցիոնալ հիմք է դրված։
Ցավոք, Ալիևի հնչեցրած նարատիվներն ի վերջո իրականություն են դառնում։ Ես դա ցավով եմ արձանագրում։ Ոչ ոք չի ուզում, որ թշնամական երկրի առաջնորդի խոսքերն իրականություն դառնան։ Բայց ունենք այն, ինչ ունենք։ Եվ դա Հայաստանի ներկայիս իշխանությունների քաղաքականության հետևանքն է։
Եթե դեռ մի քանի տարի առաջ կարելի էր ասել, որ Ալիևի հայտարարությունները հիմնականում ուղղված են ներքին լսարանին, ապա այսօր ակնհայտ է, որ Ադրբեջանն իր ռազմավարական օրակարգն առաջ է մղում միջազգային հարթակներում՝ ձևավորելով լայն ցանց հասարակական կազմակերպություններից մինչև պետական կառույցներ։
Իսկ Հայաստանը, ըստ իմ դիտարկումների, իր իշխանությունների հայտարարություններով մեծ հույսեր է կապում տնտեսական գործոնների հետ, որոնք պետք է «իրենց հետ խաղաղություն բերեն»։ Նա հատկապես նշեց «Թրամփի ուղու» հարցը, որի վերաբերյալ մինչ օրս որևէ հստակություն չկա։ «Մեծ հարց է, թե ինչ կտա մեզ TRIPP-ը։ Արդյոք մենք ներգրավվա՞ծ կլինենք դրանում։ Մեր սահմանապահները վերահսկողություն կիրականացնե՞ն։ Այնտեղ մաքսային ու հարկային ծառայություններ գործելո՞ւ են։ Այս բոլոր հարցերի հստակ պատասխան դեռ չկա։ Ըստ այդմ` առայժմ չի կարելի պնդել, որ այս նախագիծը մեզ համար տնտեսական նշանակություն ունի»,– եզրափակում եմ։
