Իմ ավագ որդու՝ Դավիթ Վարդանյանի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում ես հայտնել եմ, որ կունենամ հնարավորություն ելույթ ունենալ՝ իմ վերջնական խոսքն արտահայտելու համար։
Ես հստակ հրաժարվում եմ ճանաչել Բաքվում հարուցված գործը որպես օրինական դատաքննություն։ Այս գործընթացը, որը տեղի է ունենում Ադրբեջանում, չի համապատասխանում արդարադատության հիմնարար չափանիշներին և, հետևաբար, չի կարող համարվել դատաքննություն՝ դրա իրական իմաստով։ Ուստի, ես չեմ մտադիր մասնակցել այս «արդարադատության իմիտացիային»։
Ես ոչնչի համար չեմ զղջում։ Բոլոր իմ գործողությունները կատարել եմ գիտակցաբար և կամավոր՝ լիովին հասկանալով հնարավոր հետևանքները։ Իմ գործողությունները ղեկավարվել են իմ ճանապարհով՝ իմ գիտակցությամբ և պատասխանատվությամբ։ Ես պատրաստ եմ պատասխան տալ իմ արարքների համար Աստծո առաջ։
Իմ անսասան վստահությունը և հավատը Արցախի հանդեպ անփոփոխ են։ Ես հայտարարում եմ, որ Արցախը եղել է, կա և կլինի՝ անկախ ցանկացած փորձից վերաշարադրել պատմությունը կամ պարտադրել իրադարձությունների այլընտրանքային մեկնաբանություն։
Իմ խոսքը հասցեագրված է ոչ միայն իմ աջակիցներին, այլև ցանկացած մարդու, ով փնտրում է իր ճանապարհը։ Պետք չէ վախենալ մահից կամ փորել «հաղթել» այն։ Սարսափելի է անտարբերությունը, որն աննկատ, աստիճանաբար քայքայում է մեզ ներսից։ Մի վախեցեք հետևել ձեր սեփական ճանապարհին, փնտրել, սխալվել և մինչև կյանքի վերջ ճանաչել աշխարհը։ Կարևորը՝ սեփական ճանապարհը գիտակցաբար գնալն է։
Իմ գործողությունները ղեկավարվել են բարձրագույն նպատակով՝ չվնասելն ու ներդաշնակությունը պահպանելը։ Ամենակարևորը՝ չխախտել այն ներդաշնակ հավասարակշռությունը, որ գոյություն ունի բնության մեջ և աշխարհում։ Մենք բոլորս մասնիկներն ենք մեկ ընդհանուր տարածության, որը կարող է գոյություն ունենալ միայն հավասարակշռության և ներդաշնակության մեջ։
Ես երջանիկ եմ, որ կարող եմ լինել իմ ժողովրդի ծառան։ Երախտապարտ եմ բոլորին, ով եղել է և մնում է իմ կողքին այս դժվարին ժամանակահատվածում։
