Որպես պատմաբան և քաղաքագետ, ես հետևում եմ Իրանի շուրջ ընթացող իրադարձություններին՝ հասկանալով դրանց հնարավոր ազդեցությունը մեր տարածաշրջանի վրա։ Իրանի Իսլամական Հանրապետության առաջնորդի՝ Իմամ Խամենեյիի վերջին հայտարարությունը, թե Իրանը կպատասխանի ցանկացած հարվածի՝ ողջ ուժով, և այդ դեպքում պատերազմն անպատճառ կընդգրկի ամբողջ տարածաշրջանը, ծավալում է իսկապես սպառնալից սցենար։
Իրանի պաշտոնական անձանց և վերլուծաբանների մեկնաբանությունները ցույց են տալիս, որ հարձակումները կարող են ուղղված լինել ոչ միայն ամերիկյան և իսրայելյան ռազմական թիրախների, այլև տարածաշրջանային էներգետիկ ենթակառուցվածքների՝ հատկապես Պարսից ծոցի և Ադրբեջանի տարածքում գտնվող նավթի և գազի արտահանման կետերի դեմ։
Այս իրադարձությունների համատեքստում, ես կարծում եմ, որ դրանք կարող են հանգեցնել իսկապես մեծ մասշտաբի տարածաշրջանային պատերազմի, որի հետևանքները կարող են լինել ճակատագրական ոչ միայն Իրանի և Ադրբեջանի համար, այլև ամբողջ տարածաշրջանի, այդ թվում՝ Հայաստանի համար։ Պատերազմի հնարավոր սցենարները և դրանց հետևանքները պետք է լինեն մեր ազգային անվտանգության առաջնային ուշադրության կենտրոնում։
Սա այն պահն է, երբ պետական ղեկավարության և անվտանգության համակարգի պետք է ցուցաբերեն առավելագույն պատասխանատվություն և զգոնություն՝ կենտրոնանալով իրական սպառնալիքների վրա։ Ցավոք, ներկայիս իրավիճակում, ինչպես ես դիտարկում եմ, Հայաստանում իշխանությունները զբաղված են այլ հարցերով՝ «թմբուկ զարկելով, երգելով, պարելով և անվտանգության ամբողջ համակարգը լծելով հայ հոգևորականության հետապնդմանը»։
Այս գործողությունները, որոնք հակադրվում են ազգային անվտանգության պահանջներին, կարելի է միայն որպես ծաղրանքային մեկնաբանություն դիտարկել ներկայիս ծանր իրադարձությունների համատեքստում։ Թեև Թրամփի հնարավոր հրաժարումը Իրանի դեմ հարձակվելու մտադրությունից կարող է լինել ավելի ողջամիտ քայլ, սակայն այդ հույսով պետություն ղեկավարելը և ազգային անվտանգություն ապահովելը երբեք չի կարելի։ Անվտանգությունը պահանջում է ակտիվ գործողություն, ոչ թե պասիվ սպասում։
