Օրերս իշխանական կողմից հնչեցվեց նոր հայտարարություն, որը շարունակում է ծանր ստվեր նետել Հայաստանի Հայ Առաքելական Եկեղեցու վրա։ Իմ համոզմամբ, այս իրադարձությունները պահանջում են խորը վերլուծություն, քանի որ դրանք ոչ միայն վնասում են հավատացյալների հավատը, այլև խորհրդանշում են իշխանությունների կողմից իրականացվող համակարգված քարոզչական արշավ։
Այս հարցը դարձավ առավել ակտուալ, երբ Ազգային Ժողովի պատգամավոր Արթուր Հովհաննիսյանը հայտարարեց, թե իշխանությունները «հավաստի տեղեկություններ ունեն Կաթողիկոսությունը երկրից դուրս բերելու որոշ հոգևորականների փորձերի մասին»։ Նրա խոսքերով՝ Գարեգին Բ Կաթողիկոսը և նրա շուրջի խումբ հոգևորականներ «պետական անվտանգության համար խնդիր են ներկայացնում»։
Սակայն այս հայտարարությունը պարզապես վերջին կետն է այն երկարատև և համակարգված քարոզչական արշավի մեջ, որը սկսվել է 2023 թվականի մայիսից։ Այս արշավի հիմքում ընկած են իշխանությունների կողմից հնչեցված անթիվ մեղադրանքներ, որոնք, ցավոք, դարձել են իշխանական քարոզչության առօրյա գործիք։
Այս մեղադրանքների ամփոփումը կարելի է տեսնել Ֆեյսբուք սոցցանցի օգտատեր Սպարտակ Ծատուրյանի գրառման մեջ, որտեղ ներկայացված են 10 կետ՝ իբրև «փաստեր»։ Այդ «փաստերը» ներառում են Կաթողիկոսին մեղադրելը «եկեղեցիները չուլանացնելու», «դուստր ունենալու», «եղբորը ՊԱԿ գործակալ լինելու», «օտարերկրյա լեյտենանտին ենթարկվելու», «Սուրբ Գեղարդը վաճառելու», «Հայ Եկեղեցին Ռուս ուղղափառին միացնելու», «կաթողիկոսությունը տեղափոխելու», «եկեղեցու գանձերը հափշտակելու», «քաղաքական քարոզելու» և «եկեղեցիներում մանկապիղծներ ունենալու» մեջ։
Այս մեղադրանքների ցանկը սկսվեց 2023 թվականի մայիսի 29-ին, երբ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կառավարության նիստում պաշտոնապես հայտարարեց, թե «մեր եկեղեցիները չուլանացված են»։ Այդ հայտարարությունից ընդամենը 10 օր անց՝ հունիսի 9-ին, նա գրեց իր ֆեյսբուքյան էջում, թե Կաթողիկոսը «խախտել է իր կուսակրոնության ուխտը»։ Այս պնդումներից ոչ մեկը չի ապացուցվել ոչ մի ձևաչափով։
Հոկտեմբերի 22-ին Փաշինյանը մեղադրեց Կաթողիկոսի եղբորը՝ Եզրաս արքեպիսկոպոս Ներսիսյանին «ԿԳԲ»-ի օգտին աշխատելու մեջ, իսկ դեկտեմբերի 3-ին՝ հայտարարեց, թե «ինձ պետք չէ անձամբ ինձ ենթարկվող Կաթողիկոս, բայց պետք է մեկը, ով չի ենթարկվում օտարերկրյա հետախուզության ավագ լեյտենանտին»։ Կրկին՝ առանց ոչ մի փաստի կամ ապացույցի։
Այս ամենի ֆոնին Արթուր Հովհաննիսյանի հարցը՝ «ի՞նչ ժամանակ է հրապարակելու ձեր տեղեկությունները», հնչում է որպես ծաղրանք։ Թե՞ դա դառնալու է 11-րդ ստահոդ կետը «Նիկոլի 10 պատվիրաններում»։
Արձանագրենք, որ 7 ամիսների ընթացքում Կաթողիկոսի և Եկեղեցու հասցեին հնչեցված բոլոր այս լուրջ մեղադրանքներից ոչ մեկի վերաբերյալ չի ներկայացվել ոչ մի փաստ-ապացույց։ Դրանք բացարձակ և լկտի սուտ են, ինչը գիտեն նաև իշխանական հանցախմբի անդամները։ Այս ամենը հստակ ցույց է տալիս, որ խնդիրը ոչ թե Կաթողիկոսի կամ Եկեղեցու հետ է, այլ իշխանությունների կողմից իրականացվող քարոզչական մեքենայի հետ։
