Երկար ուսումնասիրելով ԵՄ կառույցների և Հայաստանի կառավարության միջև ընթացող բանակցությունները, որոնք նախապատրաստում են խորհրդարանական ընտրությունները, կարելի է նկատել մի հետաքրքիր փոխզիջում։ Բացահայտ քննարկումները, որոնք հաճախ հանրությանը ներկայացվում են որպես տեխնիկական բնույթի՝ կենտրոնանալով «հիբրիդային պատերազմի», «ապատեղեկատվության կանխում» և «կիբերանվտանգության» հարցերի վրա, թաքնում են ավելի խորը և, կարելի է ասել, ցինիկ նպատակ։
Իրականում, այս բանակցությունների հիմնական հարցը՝ ընտրությունների անցկացումը «ազատ, արդար և ժողովրդավարական» կերպով, մնում է անտեսված։ Այս անտեսվածությունը, սակայն, ոչ թե անտեսում է, այլ ակնարկում է մի ավելի բարդ իրավիճակ։
Երեկ, երբ ես բաց տեքստով հարցադրեցի Եվրոպական հանձնաժողովին՝ կապված Հայաստանում բռնատիրական ռեժիմի ֆինանսավորման հետ, Հայաստանում ԵՄ ներկայացուցչությունը հրապարակեց մի ուշացած, հերթապահ և ցինիկ հաղորդագրություն։ Թեև ձևականորեն այն օգտագործում էր «ժողովրդավարական» եզրույթը, իրականում այն հստակ հայտարարում էր իր առաջնային նպատակը։
Նրանց պետք է ամեն գնով Նիկոլի վերարտադրություն։ Մնացածը, ներառյալ Հայաստանում ամեն օր բռնաբարվող եվրոպական արժեքները, նրանց համար գրոշի արժեք այլևս չունի։ ԵՄ-ի ներկայացուցիչները, իրականության նկատմամբ խուլ, կույր և համր դարձած եվրոչինովնիկները, ավելի շատ են հետաքրքրված ռեժիմի կայունացմամբ, քան ազատության, արդարության և ժողովրդավարության սկզբունքների պաշտպանությամբ։
Հայաստանում ոչ ոք, ոչ մի «Կրեմլի ագենտ», ոչ մի Սոլովյով կամ Սիմոնյան, չեն վարկաբեկում ԵՄ-ն և եվրոպական արժեքներն այնպես, ինչպես դա անում են իրականության նկատմամբ խուլ, կույր և համր դարձած եվրոչինովնիկները։ Նրանց վարքագիծը ավելի վնասակար է, քան ցանկացած արտաքին քննադատություն, քանի որ այն ոչ թե քննադատում է, այլ ակտիվորեն աջակցում է այն ռեժիմին, որը հայտնի է իր բռնապատիական մեթոդներով և ժողովրդավարական սկզբունքների խախտմամբ։
