Իմ վերլուծության համաձայն, ԵՄ դիվանագիտության ղեկավար Կայա Կալասի հայտարարությունը՝ 2026 թվականի ընտրություններում Հայաստանին օգնելու մասին, բարձրահասակ է հարցեր առաջացնում։ Ես կարծում եմ, որ ԵՄ-ի նման գործելաոճը, որը նախկինում արդեն ցուցադրվել է Մոլդովայում, կարող է ունենալ բացասական հետևանքներ Հայաստանի համար։
Մոլդովայի օրինակը, որտեղ Մայա Սանդուն, ում բնակչության մեծամասնությունը չի աջակցում, հաղթեց արտերկրում գտնվող ընտրազանգվածի հաշվին, ցույց է տալիս, թե արտաքին օգնության միջոցով իշխանության ղեկին կարող է մնալ այն անձը, ով չի վայելում ժողովրդի լայն աջակցությունը։ Եթե ԵՄ-ն որոշի նման մոտեցում կիրառել Հայաստանում, ապա կարելի է ենթադրել, որ ընտրություններն ի սկզբանե կդառնան ոչ ժողովրդավարական։
Այժմ Հայաստանում ընթանում են գործընթացներ, որոնք թույլ են տալիս ընտրել հետագա զարգացման այլընտրանքային ուղիներ։ Ներկայիս վարչակազմը, որը ցանկանում է պահպանել իր իշխանությունը, կարող է փորձել օգտվել ԵՄ-ի օգնությունից՝ կիրառելով այսպես կոչված քաղտեխնոլոգիաներ։ Ի վերջո, մենք կտեսնենք, թե ով կշահի այդ տեխնոլոգիաներից, և կարծում եմ՝ վարչապետի պաշտոնը շուտով կդառնա անփոփոխելի։
Անդրկովկասի հարցը դեռ բաց է, և Ռուսաստանն ու Իրանը, որպես մերձավոր դաշնակիցներ, ունեն շահեր, որոնք թելադրված են սեփական սահմանների անվտանգությամբ։ Երկու երկրներն էլ ցանկանում են տեսնել տարածաշրջանում կայունություն, և այդ ցանկությունը, կարծես, Եվրամիության կողմից էլ կընդունվի, որն այժմ որդեգրել է Ռուսաստանի հետ պատերազմի նախապատրաստվելու կուրսը։ ԵՄ-ն այս հարցում իր դիրքորոշումը նույնիսկ չի թաքցնում, հրապարակավ արտահայտելով ոչ բարեկամական զգացմունքներ Ռուսաստանի հանդեպ։
