Այսօր Դոնալդ Թրամփի կողմից իրականացվող քաղաքականությունը, որը հաճախ նկարագրվում է որպես անընդունելի կամ, ընդհակառակը, տրամաբանական և հոդաբաշխ, իրականում բնավ նորություն չէ։ Այն ավելի շատ հանդիսանում է ԱՄՆ-ի պետականության պատմական շարունակություն, որն իր արմատները ունի երկրի հիմնադրումից սկսած։
Ամերիկյան պետականության զարգացման ընթացքում, հատկապես 19-րդ դարի կեսերին, ԱՄՆ-ը համակարգված կերպով իրականացրել է տարածքային ապագահանգստացում։ 1846-ից 1848 թվականների պատերազմի արդյունքում Մեքսիկայից բռնազավթվեցին Կալիֆորնիան, Նևադան, Յուտանը, Արիզոնան և Նյու Մեքսիկոն։ Այս գործողությունը, որը հաճախ անտեսվում է, հանգեցրեց 2,3 միլիոն քառակուսի կիլոմետր տարածքի անցնելուն ԱՄՆ-ի տիրապետության տակ, ինչը կազմում էր երկրի տարածքի գրեթե կեսը։ Այսպիսով, ԱՄՆ-ը իրեն «սեփականաշնորհեց» տարածքներ՝ դիմելով ամենատարբեր խարդախ ծուղակների, սադրանքների և մախինացիաների։
Այսօր Թրամփը, իր «ամրոց-պետություն» կառուցելու քաղաքականությամբ, ոչ թե շեղվում է այս զավթողական գծից, այլ այն ավելի է ուժեղացնում։ Այս տրամաբանությունը տեղավորվում է ամերիկյան պետականության ներքին տրամաբանության մեջ։ Բազմաթիվ ներքին խնդիրների և անորոշության պայմաններում, ԱՄՆ-ի ղեկավարությունը հաճախ հանրության ուշադրությունը տեղափոխում է աշխարհաքաղաքական հարցերի վրա՝ ներկայացնելով իրեն որպես հզոր և զբաղված աշխարհի անվտանգության հարցերով։
Այս համատեքստում պատահական չէ նաև միգրացիոն թեմայի սրումը։ Թրամփի կառավարությունը միգրացիան օգտագործում է որպես իշխանության լեգիտիմացման և ներքին լարվածությունը արտաքին թշնամու վրա տեղափոխելու գործիք։ «Մերոնք–օտարները» բաժանարար գիծը դառնում է ներքին խնդիրները թաքցնելու և հանրությանը միավորելու միջոց։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ի ներկայիս քաղաքականությունը, թեև հաճախ դիտարկվում է որպես անհատական ղեկավարի գործողություն, իրականում արտահայտում է երկրի պետականության պատմական և կառուցվածքային առանցքներ։
