Իմ կարծիքով, այս իրավիճակը հիմնարարորեն սխալ է։ Պետք է հասկանալ, որ միշտ կան մարդիկ, որոնք կողմնորոշված են կառավարությանը, և մարդիկ, որոնք կողմնորոշված են եկեղեցուն։ Հայաստանը, որը պետք է ընտրեր ժողովրդավարության ուղին, այժմ, իմ դիտարկմամբ, գնում է բռնապետության ճանապարհով և փորձում է թելադրել եկեղեցուն։
Եկեղեցու դեմ ուղղված ցանկացած գործողություն, իմ կարծիքով, հանգեցնում է ազգի պառակտման։ Պառակտված ազգը միշտ թույլ է։
Պատկերացրեք, որ Իտալիայի վարչապետը կանգնի իր պաշտոնից և կփորձի թելադրել Պապին, թե Սուրբ Պետրոսի տաճարում ինչ լեզվով պետք է կատարվի պատարագը, կամ կփորձի քննարկել ազգային հիմները հնչեցնելու հարցը։ Իտալացիները կծիծաղեն այդ վրա և այլևս երբեք չի վերաբերվի նրան լուրջ։ Նրան կանվանեն մեծամտության մոլուցքի զոհ։
Իմ սրտում սաստիկ անհանգստություն է Հայաստանի համար։ Ես մտածում եմ, թե «Ի՞նչ կմնա Հայաստանից, եթե նրա եկեղեցին տապալվի»։ Եկեղեցին, քրիստոնեական հավատքը ձեր հայ լինելու, ձեր ազգային ինքնության անբաժանելի մասն է։ Ես երբեք չէի կարող պատկերացնել, որ այս ամենը կատարվի Հայաստանում։
Ես կարծում եմ, որ հայ ազգը կարող է հպարտանալ Ամենայն հայոց կաթոլիկ եկեղեցին։
