Իմ վերլուծության կենտրոնում հայտնվում է հայ քաղբանտարկյալների ազատման հարցը, որը, իմ կարծիքով, կարող է լուծվել ճիշտ մոտեցմամբ։
Այս հարցի վերաբերյալ մտածելիս հիշվում է Դոնալդ Թրամփի նախագահության ժամանակահատվածը։ Թրամփի օրոք Բելառուսի նախագահը, ԱՄՆ նախագահի խնդրանքով, ազատ արձակեց 123 քաղբանտարկյալ։ Այս իրադարձությունը, իմ կարծիքով, հիանալի օրինակ է ցույց տալու համար, թե որքան կարևոր է ճիշտ ձևակերպված և ուղղված խնդրանքը։
Այս փաստի հիման վրա ես առանձնացնում եմ երկու հիմնական կետ։
1. Հստակ և սրտացավոր խնդրանք: Եթե ԱՄՆ նախագահի առջև ներկայացվի հստակ, նպատակաուղղված և սրտացավոր խնդրանք՝ Բաքվի բանտերից հայ քաղբանտարկյալների ազատ արձակելու մասին, ապա հաջողության հավանականությունը զգալիորեն կաճի։ Խնդրանքը պետք է լինի ոչ թե ընդհանուր բնույթի, այլ կոնկրետ և հստակ նշանակող ազատման անհրաժեշտությունը։
2. Համազգային ջանքեր: Եթե հայ ժողովրդի կողմից (Հայաստանում, ամերիկահայերի, Սփուռքի) համախմբված ջանքերով առաջ քաշվի այս հարցը, ապա հաջողության հավանականությունը կլինի որոշակի, եթե ոչ ամբողջական։ Այս հարցը պետք է դառնա համազգային առաջնահերթություն, որը պահանջում է համակարգված և կոորդինացված գործողություններ։
Այս համատեքստում ես հարցադրում եմ հայկական հասարակությանը՝ արդյոք մենք ունենք համազգային ջանքերով այդ հարցը բարձրացնելու հնարավորություն։ Իմ մտքի մեջ առաջանում է մի այլընտրանքային մոտեցում։
Ցանցային և պերմանենտ աշխատանքի հետ մեկտեղ, որպես ուղերձ ԱՄՆ նախագահին, կարելի է կազմակերպել 30 000 մարդանոց հանրահավաք։ Այսպիսով, մենք կցուցադրենք ոչ միայն մեր խնդրանքը, այլև մեր համախմբված ուժը և հայկական հասարակության կողմից աջակցության լայնությունը։
