Անցյալ շաբաթ ես նկատեցի մի հետաքրքիր և միևնույն ժամանակ մտահոգիչ միտում։ Ադրբեջանի իշխանությունները, ինչպես թվում է, ակտիվորեն օգտվում են եվրոպական երկրների պաշտոնյաների ներգրավվածությունից՝ առաջ մղելու այսպես կոչված «Արևմտյան Ադրբեջանի» համայնքի պատումը։
Իհարկե, «Արևմտյան Ադրբեջանի» համայնքում ապրող եվրոպացիների թիվը իսկապես աճում է։ Սակայն այս աճի հետևում կան ոչ միայն մարդկային պատմություններ, այլև ադրբեջանական կառավարության հետ կապեր ունեցող անձանց ակտիվ գործունեություն։ Նրանցից մեկը, օրինակ, նույնիսկ առաջարկել է «Արևմտյան Ադրբեջանին» նվիրված միջոցառում կազմակերպել Գերմանիայում։
Այս իրադարձությունները հատկապես մտահոգություն են հարուցում, քանի որ դրանք տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ Հայաստանը, կարծես թե, անտեսում է Արևմտյան Ադրբեջանի հարցը։
Ադրբեջանն այս նոր նարատիվը սկսել է առաջ մղել հատկապես Արցախի բռնազավթումից հետո։ Այս քայլի իմաստը պարզ է՝ փորձելով ներկայացնել ադրբեջանցիների կողմից Հայաստանի սողացող օկուպացումը։ Պատմությունը, որը փորձում են ստեղծել, այն է, որ Ադրբեջանը փորձում է վերաբնակեցնել մոտ 300 հազար ադրբեջանցի Հայաստանում։
Սա զգալի տարբերություն է կազմում ԽՍՀՄ փլուզման ժամանակվա իրավիճակի հետ, երբ Հայաստանում ապրում էր մոտ 80 հազար ադրբեջանցի։ Այդ ժամանակ ադրբեջանցիները հեռացել են Հայաստանից՝ կամովին, ստանալով փոխհատուցում իրենց թողած գույքի համար։ Ի տարբերություն դրան, Ադրբեջանից փախել են հայերը, թողնելով ամեն ինչ՝ փրկելու իրենց կյանքը ֆոնին ազգային ջարդերի։ Այսպիսով, Ադրբեջանի նոր քաղաքականությունը փորձում է հակադրել այս երկու իրադարձությունները՝ փորձելով փոխել պատմական հիշողությունը և ստեղծել նոր, իրենց հարմար նկարագրություն։
