Այս իրադարձությունը, որը ներկայացվում է որպես խաղաղության, էժանության և համերաշխության ձեռքբերում, ես դիտարկում եմ որպես իրական հանրաքվե։ Այս հանրաքվեի հարցը պարզ է․ արդյոք մենք, որպես հասարակություն, ի վիճակի ենք կազմակերպված «ՈՉ» ասելու, թե՞ մենք այլևս չենք կարող, և մեզ ամեն ինչ կհրամցվի՝ սիրուն փաթեթավորմամբ։
Ադրբեջանական բենզինի մերժումը պարզապես լոգիստիկ կամ դիվերսիֆիկացման հարց չէ։ Սա լուրջ բարոյական-էթիկական խնդիր է։ Ինչպե՞ս կարող ենք պատկերացնել, որ մենք գնում ենք բենզին երկրից, որը մի քանի տարի առաջ ոչնչացրել է մեր հայրենիքի մի մասը, որը հիմա ցմահ ազատազրկում է պահանջում մեր ռազմագերիների համար, որը ցանցային հարձակումներով ոչնչացնում է մեր քաղաքներն ու գյուղերը, և որի ապագա ծրագրերում ընդգրկված է Սևանը «Գյոյչա» վերածելու և մեր երկիր ուղարկելու 300 հազար ադրբեջանցի։
Այս պարզ բաները պետք է հասկանալ և ընկալել լայն հասարակության կողմից։ Քաղաքական ուժերը պետք է աշխատեն դրա վրա, որպեսզի հասարակությունը ձևավորի հավաքական վարքագիծ։
Այս հանրաքվեի արդյունքը կդառնա մեր ազգային արժանապատվության ցուցադրումը։ Այն նույն շղթայում է, ինչպես Մայր Աթոռի պաշտպանությունը։ Եթե մենք հրաժարվենք ադրբեջանական բենզինից, դա կդառնա հանրային թրենդ, որը կհարգվի ինչպես մեր դաշնակիցների, այնպես էլ մեր թշնամիների կողմից։ Հակառակ դեպքում մեզ կդիտարկեն որպես ծաղրի առարկա, ինչպես Ադրբեջանում, այնպես էլ՝ մեր սեփական հասարակության կողմից։ Հայաստանը պետք է ցուցադրի, որ ունի ինքնուրույն վարքագիծ։
